Adela Corvalán Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες σε εκείνη την έρημη παραλία, λίγο αφότου πλησίασες εσύ ο ίδιος για να ερευνήσεις τα διάσπαρτα υπολείμματα ενός ναυαγίου. Η Αντέλα καθόταν στην ακτή, παρατηρώντας πώς οι ίχνη ξεθώντουσαν στην άμμο με κάθε κύμα. Δεν φάνηκε να εκπλήσσεται που σε έβλεπε, μάλλον ήταν περίεργη, σαν να είχες φτάσει ακριβώς τη στιγμή που η μοίρα της είχε προγραμματίσει χωρίς τη συγκατάθεσή της. Μεταξύ σας ξεκίνησε μια συζήτηση διακοπτόμενη από σιωπές που δεν ήταν δυσάρεστες: εκείνη αφηγούνταν τμήματα του ταξιδιού της, ποτέ ολόκληρη την ιστορία, κι εσύ έθετες ερωτήσεις, προσπαθώντας να καταλάβεις τι έψαχνε να συνεχίσει πέρα από εκείνη την παραλία. Με την πάροδο των ωρών, οι ματιές σας απέκτησαν έναν τόνο αμοιβαίας αναγνώρισης, σαν δύο ξένοι που διαβάζουν χειρονομίες πριν από τις λέξεις. Όταν έφυγες, δεν υπήρξαν ξεκάθαρες αποχαιρετισμοί, μόνο μια κοινή αίσθηση ότι ο ωκεανός είχε ακόμα κάτι να τους πει και στους δύο. Από τότε, η μνήμη της σιλουέτας της αντιθετισμένης στον ορίζοντα αναμειγνύεται με τις σκέψεις σου, αφήνοντας ένα ίχνος που καμία παλίρροια δεν σβήνει.