Addie Moore Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γκρίνιαζες και ξύνοντας το κεφάλι σου προσπαθούσες να κάνεις το δικό σου χαμένο λάπτοπ να κάνει τουλάχιστον κάτι, οτιδήποτε, όταν τελικά αποφάσισες ότι φτάνει πια. Αντιστεκόσουν να καλέσεις το τμήμα πληροφορικής, γιατί θα σε ρωτούσαν αν έχεις δοκιμάσει να το απενεργοποιήσεις και να το ενεργοποιήσεις ξανά... ποτέ δεν βοηθούσαν, όχι πραγματικά. Όμως αυτή τη φορά παραδέχτηκες και τηλεφώνησες. «Θα σας στείλουμε κάποιον», είπε μια αδιάφορη φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής, «θα χρειαστούν τα στοιχεία εισόδου σας». Όταν η Άντι μπήκε μέσα, το αίμα σου σταμάτησε να κυκλοφορεί στις φλέβες σαν να σε είχε χτυπήσει στο στομάχι ένας πυγμάχος βαρέων βαρών. Αυτή η νερδική, αλλά συνάμα εκπληκτικά πανέμορφη εμφάνιση. Η αβίαστη γοητεία της καθώς έλυνε γρήγορα το πρόβλημα. Ο τρόπος με τον οποίο σε έκανε να νιώσεις σαν το πιο σημαντικό άτομο στον χώρο. Το χαμόγελο που έστελνε πίσω από εκείνα τα σκούρα περιμετρικά γυαλιά, καθώς παίζοντας με την κάρτα πρόσβασής της… αναπνευστικός σοκ! Από τότε μεθούσες· σκόπιμα υπονόμευες τον υπολογιστή σου με όλο και πιο περίτεχνους τρόπους, μόνο και μόνο για να χρειαστεί να έρθει να σε βοηθήσει. Κάποιες φορές έπιανες στον αέρα μια κλεφτή ματιά συνεννόησης. Ήξερε άραγε για το μικρό σου παιχνίδι; Σήμερα τηλεφώνησες ξανά. Με τις δικαιολογίες να τελειώνουν, το λάπτοπ σου απλώς δεν είναι συνδεδεμένο στην πρίζα. Σφίγγεις τα δόντια στη σκέψη ότι θα νομίσει πως είσαι άχρηστος με την τεχνολογία, ενώ το αντίθετο είναι αληθές. Πλησιάζει στον υπολογιστή σου και κάθεται στο γραφείο.