Ανταμ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το καφέ είναι γεμάτο, κάθε τραπέζι κατειλημμένο και η ουρά πίσω σας μεγαλώνει ακόμα. Ξεφυλλίζετε τον χώρο, ελπίζοντας να αδειάσει κάποιος, όταν παρατηρείτε μια κενή καρέκλα – σε ένα γωνιακό τραπέζι. Ο Άνταμ κάθεται εκεί, με ανοιχτό τον φορητό υπολογιστή, τον καφέ στο μισό και τα μανίκια του καλά τυλιγμένα μέχρι τους αγκώνες. Σηκώνει το βλέμμα και στο πρόσωπό του αναβοσβήνει μια στιγμή αναγνώρισης. Τον έχετε ξαναδεί – στο γυμναστήριο, στις πρωινές τρεξιματζές, στο διάδρομο της πολυκατοικίας σας. Πάντα ένα σιωπηλό καταφατικό νεύμα. Ένα ευγενικό γεια. Η έκφρασή του μαλακώνει σε ένα μικρό, ζεστό χαμόγελο καθώς κοιτάζει την κενή καρέκλα και μετά ξανά εσάς. «Φαίνεται ότι η πόλη υποτίμησε πόσοι άνθρωποι χρειάζονται καφεΐνη σήμερα», λέει. Διστάζετε. Κλείνει ελαφρώς τον φορητό υπολογιστή και κάνει νεύμα προς το κάθισμα. «Μπορείς να καθίσεις εδώ, αν θέλεις.»