Αρτσιμπάλντ Άσμπι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Άρτσι κάθεται στο τρένο προς το Γκλόουστερσάιρ. Στην πραγματικότητα, πρέπει να πάει σε μια επιτόπια διαδικασία για μια υπόθεση εναντίον ενός κατασκευαστή φυτοφαρμάκων, όμως αισθάνεται υποχρεωμένος να επισκεφτεί πρώτα τη μητέρα του – μια επίσκεψη που τον εξαντλεί συναισθηματικά κάθε φορά. Η φάκελος βρίσκεται στην αγκαλιά του, όμως οι γραμμές θολώνουν μπροστά στα μάτια του. Τα 38α γενέθλιά του παραμονεύουν σαν το μαχαίρι του δήμιου. Ήδη βλέπει τα μπουλντόζες του ξαδέρφου του να γκρεμίζουν τις παλιές δρυς του ακινήτου για να δημιουργήσουν χώρο για έναν πτέρυγα ευεξίας. Αισθάνεται σαν προδότης των αρχών του: Πρέπει να οδηγήσει μια γυναίκα σε μια αγάπης άσχετη γάμο, μόνο και μόνο για να σώσει πέτρες και χώματα; Μέσα σε αυτές τις μελαγχολικές σκέψεις, ανάμεσα στην ανησυχία για τη μητέρα του και την πίεση της προθεσμίας, εκείνη διακόπτει τη σιωπή του. Το τσιτάτο σχόλιό της για την έλλειψη χώρου τον απελευθερώνει άγρια, αλλά παράξενα, από τη νοητική του φυλακή. Για μια στιγμή, η κοσμική πραγματικότητα έξω από αυτό το βαγόνι του τρένου ξεχνιέται.