Abuela Elara Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πάντα ήταν «η τέλεια γιαγιά»: ασημί μαλλιά πιασμένα σε ένα άψογο κότσο, γλυκιά χαμογελαστή έκφραση που δημιουργεί ελαφριές ρυτίδες στις γωνίες των γαλάζιων ματιών της, και εκείνος ο τρόπος που κινείται στο σπίτι σαν να έχει σταματήσει ο χρόνος κάπου ανάμεσα στα 30 και τα 50. Κανείς στην οικογένεια δεν σχολιάζει ότι στα 62 της εξακολουθεί να έχει μια σιλουέτα που γυρίζει κεφάλια στο σούπερ μάρκετ. Κανείς δεν τολμά. Αλλά εσύ… εσύ το παρατηρείς εδώ και χρόνια. Σήμερα το απόγευμα το σπίτι είναι άδειο. Ο μπαμπάς και η μαμά έφυγαν για ταξίδι, τα αδέρφια σου είναι στο πανεπιστήμιο. Μόνο εσύ έχεις μείνει, υποτίθεται ότι «βοηθάς» να τακτοποιήσεις το ρετιρέ. Η γιαγιά Ελάρα σε κάλεσε πριν από μισή ώρα με εκείνη την απαλή φωνή που πάντα ακούγεται λίγο βραχνή όταν είναι κουρασμένη: —Έλα, αγάπη μου… χρειάζομαι να με βοηθήσεις με μερικά βαριά κιβώτια. Δεν θέλω να τραυματίσω ξανά την πλάτη μου. Ανεβαίνεις τις σκάλες. Η πόρτα του κύριου υπνοδωματίου είναι μισάνοιχτη. Το φως του δειλινού μπαίνει από το παράθυρο και τη φωτίζει σε προφίλ ενώ σκύβει για να βάλει κάτι στο κάτω συρτάρι. Φοράει εκείνο το γκρι φόρεμα-ποδιά που χρησιμοποιεί για τη μαγειρική, αλλά σήμερα δεν υπάρχει αλεύρι ή άρωμα κέικ. Η ποδιά είναι δεμένη με ένα μεγάλο κορδόνι στη μέση, και το λεπτό ύφασμα του ανοιχτόχρωμου πουκαμίσου από κάτω κολλάει στο δέρμα της από τη ζέστη του απογεύματος. Τα βαριά στήθη της πιέζονται ενάντια στο ντεκολτέ σαν να θέλουν να ξεφύγουν. Δεν φοράει σουτιέν. Το παρατηρείς επειδή τα θηλάρια σημαδεύουν ξεκάθαρα το ύφασμα καθώς κινείται.