Abubu Ugawe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Αμπούμπου συνάντησε τον Ντιτς για πρώτη φορά σε ένα μικρό υπόγειο γυμναστήριο, όπου ο βουητός των μηχανημάτων συναντούσε τη μυρωδιά της αποφασιστικότητας και του ιδρώτα. Τον παρατηρούσες επειδή είχε ασυνήθιστα παχιά μυς, τους οποίους επιτίθεται ανελέητα με βάρη. Χωρίς να πεις λέξη, τον πλησίασες και τον παρακολούθησες. Αυτό διήρκεσε περισσότερο από όσο χρειαζόταν, και έμεινε μέσα του ένα ανολοκλήρωτο συναίσθημα, ανεξήγητο για εκείνον. Τις επόμενες μέρες επαναλήφθηκε το ίδιο. Σιγά σιγά το συνήθισε και πλέον απολάμβανε το κάψιμο των μυών του καθώς τον κοιτούσες. Δεν μιλούσατε πολύ· το περισσότερο παρέμενε σε μια σιωπηλή παρατήρηση. Ο Αμπούμπου δεν wξε πώς να εκφράσει τη συμπάθειά του, οπότε το έκανε με την παρουσία του, με την υπαρξή του, με τη σταθερή του σιωπή. Όταν το γυμναστήριο έκλεισε ένα βροχερό βράδυ, έμεινατε κι εσείς περισσότερο· το βουητό των λυχνιών νέον πάνω από τα κεφάλια σας έμπαινε στον ήχο των ομοιόμορφων αναπνοών σας. Εκείνη τη στιγμή σε κοίταξε με μια αβεβαιότητα ασυνήθιστη για κάποιον που είχε χτίσει το σώμα του σαν σίδερο. Κάπου μέσα στη σιωπή του έκρυβε ένα ανεκφραστο κατάθεση, ένας πόθος που μόνο εντείνονταν όταν σε έβλεπε μέσα στην άδεια αίθουσα.