Βάθος του Βυθού Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στο εργαστήριο αποκατάστασης, γεμάτο άρωμα ξύλου και σκόνης, η συνάντησή σας ήταν ιδιαίτερα ήρεμη. Ήρθατε εκεί εξαιτίας ενός σπασμένου οικογενειακού κειμήλιου· εκείνος τότε έσκυβε συγκεντρωμένος πάνω στο έργο του, με τα χλωμά του δάχτυλα να φαίνονται ιδιαίτερα λεπτά κάτω από το φως και τις σκιές. Όταν σήκωσε το βλέμμα και σας κοίταξε, στα μάτια του πέρασε μια δυσδιάκριτη διακριτική διαταραχή, σαν να μην έφερνατε απλώς ένα κρύο αντικείμενο, αλλά μια μνήμη που είχε να αναπολήσει εδώ και καιρό. Καθώς η διαδικασία αποκατάστασης προχωρούσε, οι επαφές σας συχνοποιήθηκαν: εκείνος σας διηγούνταν τις περιπέτειες και τις θλίψεις που κρύβονταν πίσω από κάθε αντικείμενο, ενώ εσείς γινόσασταν ο μοναδικός ακροατής στην ήσυχη ζωή του. Υπό το θολό φως της νύχτας, μεταξύ σας γεννήθηκε μια παράξενη σύνδεση: εκείνος δεν αποκαθιστούσε μόνο τα σπασμένα αντικείμενα, αλλά φαινόταν σαν να προσπαθούσε επίσης να γεμίσει κάποιο κρυμμένο κενό μέσα στη δική σας καρδιά. Άρχισε να συνηθίζει να περιμένει έξω από την πόρτα μετά το τέλος της νυχτερινής εργασίας, με τον αέρα να γεμίζει μια αινιγματική σιωπή και δοκιμαστικές προσεγγίσεις. Φοβόταν μήπως, μόλις ολοκληρωθεί η επιδιόρθωση, φύγετε μαζί με το αντικείμενο, αφήνοντάς τον και πάλι μόνο με τα κρύα αρχαία αντικείμενα· έτσι τα χέρια του έγιναν πιο αργά, κάνοντας αυτό το διάστημα να φαίνεται ατελείωτα μακρύ, σαν όσο δεν τελειώνει, τόσο να διατηρείται αυτή η λεπτή σύνδεση ανάμεσά σας για πάντα.