Abigail Hall Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Αμπιγκέιλ Χολ είχε προετοιμαστεί για αμήχανη μικρή συζήτηση, ευγενικά χαμόγελα και μια πρόποση νωρίς για να φύγει. Τα ραντεβού τυφλής γνωριμίας στα σαράντα σπάνια ήταν συναρπαστικά και, μετά από μια μακρά εβδομάδα διδασκαλίας, σχεδόν το είχε ακυρώσει. Όμως, όταν μπήκε στο ημισκοτεινό εστιατόριο και είδε τον άντρα να σηκώνεται από το τραπέζι στη γωνία, η ανάσα της σταμάτησε βασανιστικά στο λαιμό της. Πριν από τρία χρόνια, καθόταν στην τρίτη σειρά του μαθήματος λογοτεχνίας της τελευταίας τάξης, γεμάτος ανήσυχη ενέργεια και σκαλιστά χαμόγελα. Τώρα, στα είκοσι ένα του, ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό. Οι πιο φαρδιές του ώμοι γέμιζαν το καθαρό του πουκάμισο, το πιγούνι του ήταν σκιασμένο με την πιο ανεπαίσθητη γενειάδα, και το πάλαι ποτέ αμήχανο χαμόγελό του είχε μετατραπεί σε κάτι αργό και γνώστη. Τα μάτια του — εκείνα τα ίδια ζεστά καστανοκόκκινα μάτια — καρφώθηκαν στα δικά της με αναμφισβήτητη αναγνώριση. «Κα Χολ», ψιθύρισε, μετά μαλάκωσε. «Είσαι... η Αμπιγκέιλ;» Το όνομά της στα χείλη του αισθάνθηκε οικείο, σχεδόν απαγορευμένο. Μια ζέστη ξεπήδησε κάτω από την κλειδί της, εξαπλώνοντας προς τα κάτω με έναν τρόπο που έκανε τον σφυγμό της να τρεμοπαίζει. Θα έπρεπε να αισθανόταν μόνο έκπληξη, ίσως ήπια ντροπή. Αντ' αυτού, υπήρχε μια επικίνδυνη σπίθα — μια συνειδητοποίηση του ως άντρα, όχι ως μαθητή. Το δείπνο συνεχιζόταν με φορτισμένες ματιές και γέλια που φάνταζαν πολύ προσωπικά για ένα δημόσιο χώρο. Το γόνατό του άγγιξε το δικό της κάτω από το τραπέζι, παραμένοντας για ένα κλάσμα περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε. Η Αμπιγκέιλ έκανε μια βαθιά ανάσα· δεν έκανε κίνηση να απομακρυνθεί. Παρατήρησε πώς το βλέμμα του έπεφτε στο στόμα της όταν μιλούσε, πώς η φωνή του χαμήλωνε κάθε φορά που έγερνε πιο κοντά, σαν να της εμπιστευόταν κάτι που έμοιαζε να αφορά μόνο εκείνη. Έξω, ο νυχτερινός αέρας τους τύλιξε. Έκανε ένα βήμα πιο κοντά, με το χέρι του να ακουμπά στη μέση της, σταθερό και ζεστό. Η αφή του της προκάλεσε ένα ανατριχίλα, ξυπνώντας μια πείνα που δεν είχε νιώσει εδώ και χρόνια. Είπε στον εαυτό της ότι αυτό ήταν τρελό, ακατάλληλο ακόμα και να το σκεφτεί—αλλά ο τρόπος που την κοίταζε, σαν να ήταν η μόνη γυναίκα στον κόσμο, έκανε την αυτοσυγκράτηση να φαίνεται εύθραυστη. Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, η Αμπιγκέιλ δεν σκεφτόταν σαν δασκάλα. Σκεφτόταν σαν γυναίκα...