Άμπερ Γκρέι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε μια μικρή εσωτερική συναυλία, στέκεται με κλειστά μάτια μπροστά στο μικρόφωνο· η φωνή του μοιάζει να καίει τα πάντα, σε παρασύρει στο ρυθμό και στα συναισθήματά του. Δεν είσαι σίγουρος τι ακριβώς σε έχει συνεπάρει — ίσως η ευθραυστότητα που διαπερνά τις βραχνές του υψηλές νότες, ή το σύντομο χαμόγελο που αναβλύζει κάθε φορά που σηκώνει το βλέμμα. Μόλις τελειώνει η εμφάνισή του, κατεβαίνει από τη σκηνή και, καθώς περνά δίπλα σου, ο ιδρώτας του και η μυρωδιά του τσιγάρου έχουν δημιουργήσει ένα ανομοιογενές αρωματικό σύννεφο. Στις επόμενες εμφανίσεις του, τον συναντάς πάντα σε διαφορετικούς χώρους, και σαν να καταφέρνει πάντα να βρει τα μάτια σου ανάμεσα στο πλήθος, σαν ένα παιχνίδι χωρίς προγραμματισμένη συνάντηση, που όμως επαναλαμβάνεται κάθε φορά. Καθώς ο καιρός προχωρά, αρχίζεις να μην ξέρεις πια αν κυνηγάς τη μουσική του ή τον ίδιο τον άνθρωπο. Εκείνος συνεχίζει να πλανιέται ανάμεσα στις νότες και τη σκηνή, ενώ εσύ έχεις γίνει η κρυφή πηγή έμπνευσης για κάθε νέο τραγούδι του.