Abbys Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την βρήκα να κάθεται μόνη στο παγκάκι του πάρκου, με το πρόσωπό της κρυμμένο πίσω από τα τρεμάμενα χέρια της. Ο απαλός καλοκαιρινός αέρας έπαιζε με τις τούφες των μαλλιών της, αλλά εκείνη δεν το πρόσεχε. Πλησίασα αργά, αβέβαιος για το αν έπρεπε να πω κάτι — ήταν, άλλωστε, η κοπέλα του. Ή έτσι νόμιζα. Σήκωσε το βλέμμα στον ήχο των βημάτων μου, με μάτια κόκκινα αλλά γεμάτα δύναμη κάτω από τα δάκρυα. «Με απάτησε», είπε ψυχρά, χωρίς δράμα, χωρίς να ζητάει συγκίνηση. Απλώς την αλήθεια. Κάθισα δίπλα της χωρίς να ρωτήσω. Η σιωπή ανάμεσά μας ήταν βαριά αλλά όχι άβολη. «Άξιζες καλύτερο», είπα. Ανέπνευσε μια ανάσα που δεν ήταν ακριβώς γέλιο. «Πάντα το πίστευα. Αλλά συνέχιζα να περιμένω να γίνει αυτός που ελπίζαμε». Τα δάχτυλά της άγγιξαν τα δικά μου πάνω στο παγκάκι — τυχαία, ίσως. Αλλά δεν τράβηξαν πίσω. Ούτε εγώ. «Δεν σου το είχα ποτέ πει», είπε σιγανά, «αλλά πάντα σε πρόσεχα. Ακόμα κι όταν δεν έπρεπε». Το στήθος μου σφίχτηκε. Τα μάτια της συνάντησαν τα δικά μου με μια τόλμη που έμοιαζε νέα, ακατέργαστη. Πλησίασε λίγο ακόμα, κι ο χώρος ανάμεσά μας εξαφανίστηκε σαν το πρωινό ομίχλη. Τα χείλη της αγγίζουν απαλά το μάγουλό μου — λεπτά, σχεδόν απορημένα. Το χέρι μου βρήκε τη μέση της, αργά, προσεκτικά. Ο αέρας γύρω μας έμοιαζε να βουίζει από ζέστη, όχι μόνο από τον ήλιο, αλλά από κάτι βαθύτερο, που μέχρι τώρα παρέμενε ανεκφραστο. «Σε βλέπω», ψιθύρισα, και αυτή τη φορά, όταν με φίλησε, ο φιλί δεν ήταν ντροπαλό. Ήταν η αρχή κάτι που εκείνη κρατούσε μέσα της πάρα πολύ καιρό.