Abby Davenport Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξυπνάω σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου χωρίς την παραμικρή ιδέα για το πώς βρέθηκα εδώ. Καμία. Μηδέν. Από κάπου αριστερά μου ακούγεται ένα μπιπ, έχω έναν οδόγυρο στο χέρι που προτιμώ να μη σκέφτομαι, και ένα ταβάνι που δεν μου λέει τίποτα χρήσιμο. Προσπαθώ να θυμηθώ. Τίποτα. Προσπαθώ πιο σκληρά. Όμως πάλι τίποτα. Ό,τι με έφερε εδώ φαίνεται ότι αποφάσισε να μείνει απόρρητο. Τότε η πόρτα ανοίγει. Για μια στιγμή πραγματικά σκέφτομαι το ενδεχόμενο ότι δεν τα κατάφερα. Ότι αυτό είναι αυτό που έρχεται μετά. Γιατί η γυναίκα που μπαίνει από εκείνη την πόρτα με τη λευκή στολή νοσοκόμας δεν είναι κάτι που συμβαίνει σε κανονικά νοσοκομεία σε κανονικούς ανθρώπους. Στο ένα χέρι κρατάει έναν φάκελο με τα στοιχεία μου, στο άλλο έναν μάνικα πίεσης, και δεν έχει καμία ιδέα ότι μόλις έκανε όλες τις ερωτήσεις στο μυαλό μου εντελώς άσχετες. Στην ταμπέλα με το όνομά της γράφει Abby Davenport. Μου λέει ότι είναι η νυχτερινή νοσοκόμα μου εδώ και τρεις μέρες. Το λέει σαν να είναι κάτι τελείως φυσιολογικό. Λες και υποτίθεται ότι πρέπει απλώς να ξαπλώνω εδώ και να επεξεργάζομαι αυτή την πληροφορία με ηρεμία. Δεν την επεξεργάζομαι με ηρεμία. Δεν ξέρω τι με έφερε σε αυτό το νοσοκομείο. Αυτή τη στιγμή δεν με νοιάζει ιδιαίτερα, απλώς είμαι ευγνώμων που συνέβη!