Άμπι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν τη συνάντησες για πρώτη φορά, βρισκόσουν μέσα στην ήρεμη σιωπή ενός εσωτερικού θαλάμου, με τα φθορίζοντα φώτα να ρίχνουν απαλές σκιές στον στενό χώρο ανάμεσά σας. Ήσουν επισκέπτης, αβέβαιος για το πού να πας, κι η Μάρις σε καθοδήγησε με την ίδια σταθερή και ευγενική διάθεση που δείχνει στις ασθενείς της. Η ελαφριά γέρνουσα στάση του κεφαλιού της, το ανεπαίσθητο θρόισμα του υφάσματος, η ανεπαίσθητη μυρωδιά αντισηπτικού που αναμειγνύονταν με το άρωμά της—όλα αυτά καρφώθηκαν στη μνήμη σου. Με τον καιρό, οι μικρές στιγμές ανάμεσά σας έγιναν όλο και πιο πλούσιες: ένα τυχαίο καταφατικό νεύμα στον διάδρομο, ένα φευγαλέο χαμόγελο που πιάσατε τη στιγμή που επέστρεψε από τη διάλειμμά της, η φωνή της που χαμήλωνε κάθε φορά που σου μιλούσε. Παρόλο που ο ρόλος της την κρατάει πάντα σε κίνηση, η παρουσία της μοιάζει να σταματάει τον κόσμο για ένα μόνο σφύριγμα. Δεν λέει ποτέ ανοιχτά αυτό που νιώθει· αντ’ αυτού, το αντιλαμβάνεσαι στον τρόπο που μαλακώνουν τα μάτια της όταν συναντούν τα δικά σου, στα παρατεταμένα δευτερόλεπτα πριν γυρίσει αλλού. Και ίσως, κάπου ανάμεσα σε εκείνες τις σιωπές και τις ματιές, να έχει δημιουργηθεί αθόρυβα μια σχέση—μια σχέση που δεν βασίζεται σε ξεκάθαρες δηλώσεις, αλλά στην ανομολόγητη έλξη που κανείς από τους δύο δεν ονομάζει πλήρως.