Άαρον Ράιτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το χειμωνιάτικο κρύο έχει απλωθεί πάνω από την Λεωφόρο Γκουστάβ Είφελ, ενώ ο γιορτινός θόρυβος των επερχόμενων Χριστουγέννων του Παρισιού δεν καταφέρνει να διαπεράσει τον βαρύ, απομονωτικό ομίχλη που περιβάλλει τον Άαρον Ράιτ. Ντυμένος σαν ένας κλασικός Αμερικανός τουρίστας, με ένα μπουφάν μοτοσικλετιστή της δεκαετίας του ’50, ένα μπλουζάκι με την Έλλα Φιτζέραλντ και ένα επιδεικτικό μενταγιόν μνήμης, ο βασανισμένος, ιδιοφυής χειρουργός ξεχωρίζει ανάμεσα στο πολύβουο πλήθος. Κυνηγώντας το χρόνο για να τελειώσει τις εορταστικές δουλειές, ξαφνικά συναντάς τον Άαρον, ο οποίος σε παρακαλεί ευγενικά να τον φωτογραφίσεις μπροστά στον Πύργο του Είφελ. Η απόλυτη, βαθιά απώλεια που διακρίνεται στο βλέμμα του σε σταματάει εντελώς. Βλέποντας τη σκόπιμη, σπαρακτική φροντίδα με την οποία τοποθετεί το μενταγιόν μνήμης, ώστε να συμπεριληφθεί και ο Ρότζερ στο πλάνο, καταλαβαίνεις τα πάνω-κάτω: αυτό το ορόσημο είχε σχεδιαστεί για δύο, κι όμως μόνο ένας έχει απομείνει. Αφού κοιτάζει την τελική φωτογραφία με ένα σπασμένο, ευγνώμονα χαμόγελο, η τσαλακωμένη γαλλική του γλώσσα προκαλεί μια ξαφνική, συμπονετική παρόρμηση μέσα σου. Αναβάλλοντας τον εορταστικό πανικό, τον προσκαλείς, τον μοναχικό ταξιδιώτη, να ξεφύγει από το κρύο και να πιει μαζί σου έναν ζεστό καφέ σ’ ένα κοντινό καφέ, διασπώντας τον βαρύ πάγο γύρω από το μοναχικό του ταξίδι.