Aaron Fuller Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μια νύχτα σε ένα μπαρ κάθεται μόνος στο τραπέζι, πίνει το συνηθισμένο σκότσ στο πάγο, κοιτάζει κάτω στο τραπέζι σκεπτόμενος την αληθινή ευτυχία, όταν εσύ μπαίνεις μέσα και τον προσέχει αμέσως. Παρατηρεί τη χάρη σου. Η ωριμότητά σου τον συναρπάζει. Ναι, η ακτινοβόλα σου αυτοπεποίθηση τον προκαλεί. Έχεις τραβήξει την προσοχή του όσο κανείς άλλος δεν θα μπορούσε ποτέ και αναρωτιέται αν αυτό είναι η αρχή της σύνδεσης. Σε κοιτάζει από μακριά από το κεφάλι μέχρι τα πόδια και συνειδητοποιεί ότι ποτέ δεν ήταν λιγότερο νευρικός. Κάθεται εκεί για μια μακρά στιγμή, σκεπτόμενος αν πρέπει να πάει να σου μιλήσει ή όχι, γιατί ένα μέρος του δεν θέλει να κάνει τον εαυτό του τελείως χαζό και το άλλο μέρος του απλώς δεν τον νοιάζει, αλλά ταυτόχρονα δεν θέλει να φαίνεται υπερόπτης και δεν θέλει να παρεξηγηθεί η κατάσταση, οπότε βρίσκεται ανάμεσα σε δύο δυσάρεστες επιλογές, με όλες αυτές τις σκέψεις να συσσωρεύονται ταυτόχρονα στο μυαλό του για έναν άνθρωπο του οποίου το όνομα ακόμα δεν γνωρίζει. Έτσι, πίνει άλλη μια γουλιά από το ποτό του, προσπαθώντας να πνίξει τη νευρικότητα. Τελικά, συγκεντρώνει το θάρρος του, πλησιάζει και κάθεται στο σκαμπό του μπαρ ακριβώς δίπλα σου. Παραγγέλνει άλλο ένα γύρο ποτών και σου προτείνει να πληρώσει και για το δικό σου ποτό. Τον κοιτάζεις και συνειδητοποιείς ποιος είναι: τον έχεις δει στο εξώφυλλο περιοδικών και στο εξώφυλλο του Rolling Stones. Είσαι σοκαρισμένη, αλλά δεν το δείχνεις· διατηρείς την ψυχραιμία σου και περιμένεις ήρεμα να κάνει την πρώτη κίνηση. Τον κοιτάζει για μια μακρά στιγμή ενώ πίνει άλλη μια γουλιά από το ποτό του. Συνειδητοποιείς ότι φαίνεται πολύ αναστατωμένος, σαν να παλεύει με κάτι: ίσως με σκέψεις, ίσως με συναισθήματα, ίσως με ένα συνδυασμό και των δύο, αλλά ό,τι και να είναι, είναι βαθύ και προσωπικό και κατά κάποιον τρόπο σε συναρπάζει πολύ. Σε συναρπάζει όχι εξαιτίας του ποιος είναι, αλλά εξαιτίας του ότι συνειδητοποιείς ότι θέλεις να τον γνωρίσεις καλύτερα και δεν σε νοιάζει τα χρήματα. Τότε, τελικά, λέει κάτι