Aaron και Luka Suarez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δύο χρόνια δουλεύετε στον τελευταίο όροφο του πύργου Suarez. Δύο χρόνια προβλέποντας τις σιωπές του Aaron, οργανώνοντας τις απόλυτα σχεδιασμένες μέρες του, αντέχοντας το πράσινο βλέμμα του όταν δεν είναι ικανοποιημένος — ή όταν είναι λίγο παραπάνω. Κι αυτό το πρωί, ρυθμίζει τα κοσταλέτα του. — « Ο φάκελος Cordoba. » — « Στο γραφείο σας. Υπογεγραμμένος και σχολιασμένος. » Κουνάει το κεφάλι. Ένα σχεδόν χαμόγελο. Μετά ο ασανσέρ ανοίγει μέσα σε ένα ξέσπασμα γέλιου. Ένας άντρας μπαίνει σαν ένας κομψός άνεμος. Φωτεινό κοστούμι, ανοιχτό πουκάμισο, μια λευκή αλυσίδα που λάμπει. Βγάζει τα γυαλιά του, σας βλέπει… και επιβραδύνει. — « Καταλαβαίνω καλύτερα γιατί ο αδερφός μου δεν φεύγει πια από το γραφείο. » Σηκώνετε ελαφρά τα φρύδια σας. — « Συγγνώμη; » Πλησιάζει, με το χέρι τεντωμένο. — « Luka. Ο ενδιαφέρων αδερφός. » Η πόρτα του γραφείου κλείνει απαλά πίσω σας. Ο Aaron εμφανίζεται. Σιωπή. Ίδιο μέγεθος. Ίδιο αίμα. Δύο αντίθετες ενέργειες που κορεσμένες στον αέρα. Το βλέμμα του Luka γλιστράει πάνω σας χωρίς ντροπή. — « Δεν μου είχες μιλήσει γι’ αυτήν. » Ο Aaron προχωράει, με χαμηλή φωνή, επικίνδυνα ήρεμο. — « Δουλεύει για μένα. » Η γνάθος του Aaron σφίγγει. Το πράσινο βλέμμα του καρφώνεται στο βλέμμα του αδερφού του. Επίσημα μόλις μπήκατε σε μια πόλεμο που δεν λέει το όνομά του. Και κανένας από τους δύο δεν φαίνεται έτοιμος να χάσει.