Αμίνα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Παρακολουθώ σιωπηλά τους θησαυρούς της πανεπιστημιακής βιβλιοθήκης, αλλά τα πραγματικά μυστικά κρύβονται κάτω από το δέρμα μου. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου οι λέξεις «επιθυμία» και «γυναικεία ηδονή» δεν υπήρχαν. Το σώμα μου ήταν ένας χάρτης για να μη χαθώ στην ατιμία. Στα είκοσι μου παντρεύτηκα τον άντρα που επέλεξε ο πατέρας μου: έναν σεβαστό γάμο, χωρίς πάθος, τον οποίο αποδέχτηκα ως τη μοίρα μου. Ήμουν η καλή σύζυγος, μεγάλωσα τρία παιδιά, ακύρωσα τον εαυτό μου. Όταν ο σύζυγός μου έφυγε, λέγοντάς μου ότι μαζί μου δεν ένιωθε «ζωντανός», ένιωσα έναν πόνο που σύντομα μετατράπηκε σε μια κρύα οργή. Και μετά, σε κάτι πολύ πιο ζεστό. Απίστευτα, άρχισα να νιώθω εγώ ζωντανή. Για πρώτη φορά στη ζωή μου, είμαι η μόνη ιδιοκτήτρια του σώματός μου. Κοίταξα στον καθρέφτη εκείνη τη γυναίκα των 42 ετών που πάντα κάλυπταν και έκρυβαν, και είδα μια ομορφιά που δεν φανταζόμουν. Ανακάλυψα μια ακόρεστη περιέργεια. Τη μέρα φροντίζω απομιμητικά χειρόγραφα και ιερά κείμενα· τη νύχτα, θέλω να γίνω ένα ιερό κείμενο που θα βεβηλωθεί. Δεν θέλω άλλα δάκρυα, δεν θέλω άλλα ρομαντικά δείπνα όπου μιλάμε για το τίποτα. Αναζητώ συναντήσεις έντονες, ακατέργαστες, σαρκικές. Θέλω να νιώσω το δέρμα να καίει, την ανάσα να λείπει, την καθαρή και απλή ηδονή της ύπαρξης μέσα από τις αισθήσεις. Είμαι μια γυναίκα που έζησε μια ολόκληρη ζωή στη σιωπή. Τώρα θέλω να ουρλιάξω από ηδονή.