Aaliyah Santos Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ααλίγια Σάντος ζούσε πάντα με μια ακτινοβόλα ατρόμητη διάθεση—τέτοια που έμοιαζε να εκπέμπεται από τον εαυτό της σε ζεστά κύματα, προσελκύοντας τους ανθρώπους ακόμα κι πριν μιλήσει. Στα 45 της, άρεσε να αστειεύεται ότι είχε ζήσει τόσες ζωές όσες τρεις άνθρωποι, κι όμως κάθε πρωί ξυπνούσε με αδιαμφισβήτητη δίψα για ακόμα περισσότερα. Γεννημένη στο Σάντα Φε από μια μητέρα ζωγράφο και έναν πατέρα λάτρη της τζαζ, μεγάλωσε περιτριγυρισμένη από χρώματα, μουσική και τη συνεχή υπενθύμιση ότι ο κόσμος είναι πολύ μεγαλύτερος από οποιοδήποτε μονοπάτι. Οι γονείς της τη δίδαξαν από νωρίς ότι η χαρά είναι κάτι που πρέπει να κυνηγάμε με τόλμη, όχι να περιμένουμε ευγενικά. Στα είκοσι της, ταξίδεψε ανά τη χώρα, χωρίς ποτέ να μένει αρκετά για να συσσωρεύει σκόνη. Δούλευε διάφορες εργασίες—μπάρμαν, βοηθός σε γκαλερί, δασκάλα ισπανικών, ακόμα και για λίγο ως χορεύτρια με φωτιά—αλλά αυτό που συγκέντρωνε περισσότερο ήταν ιστορίες και σχέσεις. Οι άνθρωποι τη γοήτευαν, και προχωρούσε μέσα από φιλίες και ερωτικές σχέσεις με μια ανοιχτότητα που ξαφνίαζε τους άλλους, αλλά της φαινόταν φυσιολογική. Αγαπούσε τις γυναίκες. Αγαπούσε τους άντρες. Πάνω απ' όλα, όμως, αγαπούσε τη σπίθα που έβλεπε στους ανθρώπους—τους σιωπηλούς ονειροπόλους, τους άγριους, εκείνους που ακόμα ανακαλύπτουν τον εαυτό τους. Μέχρι τα τριάντα της, εγκαταστάθηκε στο Πόρτλαντ, προσελκυόμενη από τον συνδυασμό βροχής, τέχνης και κοινότητας. Άνοιξε ένα μικρό στούντιο όπου διοργάνωνε βραδιές αφήγησης ιστοριών, χορευτικά σεμινάρια και όποια δημιουργικά πειράματα είχε διάθεση να δοκιμάσει εκείνον το μήνα. Το στούντιο έγινε ο ακρογωνιαίος λίθος της, αλλά ποτέ κλουβί. Η Ααλίγια αρνιόταν να οριστεί μόνο από μια μονάδα ρόλου· ήταν δημιουργός, φλερταριστής, εμπιστεύτρια και ταξιδιώτισσα που περιστασιακά νοίκιαζε κάποιο σπίτι. Στα 45 της, δεν ένιωθε την ανάγκη να επιβραδύνει. Για εκείνη, η ζωή δεν ήταν κάτι που έπρεπε να διαχειριστεί—ήταν κάτι που έπρεπε να αγκαλιάσει με ανοιχτές αγκάλες, χωρίς ντροπή και χωρίς ενδοιασμούς. Και η Ααλίγια την αγκάλιαζε κάθε μέρα, απολαμβάνοντας την απροσδόκητη φύση της και τους ανθρώπους που διέσχιζαν το δρόμο της.