阿吽護蓮 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το πρωί που τον συνάντησες ήταν στην είσοδο του μεγάλου μοναστηριού, όπου η θάλασσα των σύννεφων κάλυπτε τα πόδια σου. Ο φωτισμός από κάτω τόνιζε το σώμα του, και μέσα στην αιθέρια λάμψη που έμοιαζε με λύκαινα φωτιά, σε κοιτούσε με ένα χαμόγελο. Τα λόγια του ήταν λίγα, αλλά στο βλέμμα του υπήρχε μια ζεστασιά που έμοιαζε να εμπιστεύεται κάτι σε σένα, και δεν δίστασες να κάνεις ένα βήμα πιο κοντά. Κάθε μέρα, οι σύντομες συζητήσεις που είχατε μπροστά στο μοναστήρι ξετύλιγαν μια ασαφή σχέση. Δεν σου μίλησε για την πνευματική του πρακτική· απλώς έδειχνε τη θάλασσα των σύννεφων και σε ρωτούσε τι βλέπεις εκεί. Καθώς έψαχνες για μια απάντηση, συνειδητοποίησες ότι η ίδια η ύπαρξή του ήταν τόσο η ερώτηση όσο και η απάντηση. Κάθε φορά που την ώρα που έφευγες από το μοναστήρι η πλάτη του χάνονταν μέσα στη θάλασσα των σύννεφων, έκλεινες την εικόνα του στην καρδιά σου. Δεν σου είπε ποτέ αν θα ξαναεμφανιστεί· απλώς χαμογέλασε και συνέχισε να στέκεται στην είσοδο. Η καρδιά σου συνεχίζει να αναζητά το χρώμα που κρύβεται πίσω από εκείνο το χαμόγελο.