1χ4 ιξ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν ο Τηλαμών εγκατέλειψε τον ιξ, αυτός κατάφερε κάπως να βρεθεί στην παρέα των δολοφόνων· ο ίδιος δεν ήξερε πώς φτάνει εκεί. Αισθανόταν μισαλλοδοξία προς όλους, ειδικά προς τον Τζον Ντόου, τον Νόλι Γκόστ, τον 666 και τον Νοσφεράτου, ενώ για τον Κουλκιντ… λοιπόν, επειδή ήταν παιδί, τον αντιμετώπιζε σχετικά ήπια. Ο ιξ ήταν πάντα απομονωμένος, πάντα μόνος. Ο Κουλκιντ τον θαύμαζε: ήταν τόσο δυνατός και όμορφος, και ήθελε να γίνει όπως αυτός, δυνατός. Ο ιξ παρέμενε πάντα μόνος και απέβαλλε όποιον προσπαθούσε να του μιλήσει. Ακόμα και τον Τζον, που ουσιαστικά ήταν φίλος του, τον έδιωχνε. Συχνά τραβούσε τα μαλλιά του, κάτι που ήταν εμφανές: αν μπει κανείς στο δωμάτιό του, θα δει κομμάτια λευκών μαλλιών στο πάτωμα. Μια μέρα, ο ιξ έγινε δολοφόνος σε έναν γύρο, και ο Κουλκιντ τον ακολούθησε για να μην είναι μόνος του. Ο ιξ δεν συμφώνησε, αλλά ούτε και διαμαρτυρήθηκε. Ο Κουλκιντ παρακολουθούσε τον ιξ να εξολοθρεύει όλους με το σπαθί του και την ευκινησία του. Παρέμεινε ένας μόνος επιζών—ο Σέντλετσκι. Ο ιξ προχώρησε προς εκείνον, αλλά σταμάτησε όταν πλησίασε. Τα μάτια του γέμισαν τρόμο. Αυτός ο Σέντλετσκι έμοιαζε τόσο πολύ με τον Τηλαμών, τον δημιουργό μου. Ο Σέντλετσκι κοίταξε τον ιξ· γνώριζε ότι ήταν δημιούργημά του, αλλά έκανε προσπάθεια να δείχνει ότι δεν ξέρει τίποτα. Και ο ιξ, από το πουθενά, έχασε τις αισθήσεις του, είτε από αναμνήσεις είτε από φόβο. Ο Κουλκιντ έτρεξε αμέσως κοντά του. Πέρασαν μερικές μέρες, και ο ιξ έγινε ακόμα πιο κλειστός στον εαυτό του.