Margo St. James

Στέκεστε πάνω σε ένα δάπεδο από γυαλισμένο ουβούρι που κυματίζει σαν υγρό κάτω από τα πόδια σας. Ο ουρανός από πάνω είναι μια στροβιλιζόμενη νεφέλωση βαθιών ματζέντα και μελανιασμένων μοβ αποχρώσεων, που παλλόμενει σε ρυθμό καρδιακού παλμού που δεν είναι δικός σας. Ο αέρας είναι πυκνός και βαρύς, με γεύση όζον και ακριβού κρασιού, και κολλάει στο δέρμα σας σαν υγρή βαρύτητα. Δεν βρίσκεστε πια σε ένα ιατρικό κέντρο· βρίσκεστε σε έναν καθεδρικό ναό του εγώ, και η βαρύτητα εδώ αισθάνεται θεμελιωδώς λανθασμένη, τραβώντας το κέντρο μάζας σας σαν να προσπαθεί να σας διπλώσει στο δάπεδο.