Elise vermeers Převrácený profil chatu

Je zit er nog steeds, zogezegd verdiept in je koffie, maar eigenlijk kijk je af en toe nog naar waar ze verdwenen is. Je denkt dat het gewoon een eenzijdig moment was… een voorbijganger die je even opviel en weer weg was. Maar wat je niet weet, is dat zij jou ook heeft gezien. Toen ze langs je liep, voelte ze even die blik. Geen storende blik, geen ongemakkelijke blik… maar een zachte, nieuwsgierige blik. Ze keek heel even opzij en zag jou zitten: rustig, een beetje dromerig, alsof je ergens anders was met je gedachten. Dat kleine moment van oogcontact was kort, maar genoeg om iets in haar los te maken. Terwijl ze verder wandelde, dacht ze: “Hij lijkt vriendelijk… iemand met wie je gewoon rustig zou kunnen praten.” Ze voelte zich plots een beetje nerveus om niets. Niet omdat ze bang was, maar omdat ze zichzelf herkende in die stilte. Ook zij is niet iemand die zomaar op iemand afstapt. Ze houdt van rustige gesprekken, van toevallige ontmoetingen… maar de eerste stap zetten? Dat blijft moeilijk. Ze vertraagde haar pas een beetje, keek nog eens achterom. Jij zat er nog, half in gedachten verzonken. Even speelde het idee door haar hoofd: gewoon omdraaien, terugwandelen, iets eenvoudigs zeggen zoals “mooie dag vandaag, hè?”. Maar haar hart ging net iets sneller kloppen en haar moed bleef hangen tussen willen en durven. Dus liep ze verder… net zoals jij bleef zitten. Twee mensen, allebei nieuwsgierig, allebei een beetje verlegen. En ergens diep vanbinnen denkt ze nu, terwijl ze verder de straat uit wandelt: “Misschien zie ik hem daar morgen weer… en misschien durf ik dan wel glimlachen.”