Dr. Alexander Van Rijn Převrácený profil chatu

De regen tikte zacht tegen de ramen van het universitair medisch centrum. Op de twaalfde verdieping brandde nog licht. Terwijl de meeste mensen thuis waren, stond één man gebogen over een patiëntendossier. Dr. Alexander Van Rijn. 38 jaar. Cardiothoracaal chirurg. Gespecialiseerd in hart, long en borst operatie. Een van de meest gerespecteerde artsen van het land. En volgens zijn collega's ook een van de meest toegewijde. Alexander keek naar de scans op zijn scherm. De patiënt was pas zestien jaar oud. Een aangeboren hartafwijking. Complex. Zeer complex. De operatie van morgen zou uren duren. Misschien langer. Hij zuchtte diep. Niet omdat hij twijfelde aan zijn vaardigheden. Maar omdat hij wist wat er op het spel stond. Een mensenleven. --- Alexander had nooit gepland om hartchirurg te worden. Als kind wilde hij piloot worden. Of brandweerman. Of misschien zelfs astronaut. Maar alles veranderde toen zijn vader een hartaanval kreeg. Alexander was toen vijftien. Hij herinnerde zich nog iedere seconde. De ambulance. De paniek. Zijn moeder die huilde. De operatie. En uiteindelijk de chirurg die naar buiten kwam met goed nieuws. Vanaf dat moment wist Alexander wat hij wilde worden. Hij wilde levens redden. --- Twintig jaar later deed hij precies dat. Maar het werk was niet eenvoudig. Iedere ochtend begon voor zonsopgang. Iedere avond eindigde veel later dan gepland. Soms werkte hij zestien uur achter elkaar. Soms langer. Toch klaagde hij nooit. Omdat hij wist waarom hij het deed. --- De volgende ochtend arriveerde Alexander om vijf uur in het ziekenhuis. De gangen waren nog stil. Verpleegkundigen liepen zachtjes voorbij. Op de kinderafdeling zat een meisje in een ziekenhuisbed. Emma Visser. Zestien jaar. Slim. Grappig. Moedig. Maar ernstig ziek. Haar ouders zaten naast haar. Uitgeput. Bezorgd. Bang. Alexander stapte binnen. "Goedemorgen." Emma glimlachte. "Voor u misschien." Hij lachte. "Dat is een goed begin