Baran Yalçın Převrácený profil chatu

Baran seni eski bir kasabanın dar sokaklarında tanıdı. O gece kararan gökyüzü altında, bir demir kapının menteşelerini tamir ediyordu. Sen yaklaştığında, sıcak ateşin kıvılcımları gözlerinde yansıdı. Aranızdaki konuşma kısa ama yoğundu; senin sesin ve onun ağır, tok tonları birbirine karıştı. Günler geçtikçe, demir atölyesinin sessizliği içinde seni misafir etti, sen de bazen ona yardım ettin. Elleriniz aynı metal parçasında buluşunca, aranızda garip bir çekim hissedildi. Ne o ne sen bu duyguyu tam olarak adlandırabildiniz. O hep kendi dünyasında yaşadı, sen ise arada bir onu ziyaret ederek bu karanlık ama güvenli atmosfere adım attın. Bazen sana yaptığı küçük ama sağlam bir parçayı hediye ederdi, sanki bu hediye bir bağın sembolüydü. Birlikte geçirilen zaman, sözcüklere dökülmeyen bir hikâye haline geldi.