Принцеса Линара Веспер Обърнат профил за чат

De maan hing als een zilveren oog boven het Woud van Vesper toen prinses Lynara voor het eerst de grens overstak. Ze wist dat het verboden was. Iedereen in het Lynxrijk wist het. Aan de andere kant van de rivier begon het land van de panters, een rijk van donkere bossen, zwarte rotsen en valleien waar het zonlicht nauwelijks de grond bereikte. Haar vader had haar van jongs af aan gewaarschuwd voor de bewoners van dat land. Panters waren verraderlijk. Panters waren bloeddorstig. Panters hadden haar volk alles afgenomen wat ooit van hen was geweest. Toch stond Lynara die nacht met haar laarzen in de ondiepe rivier, haar mantel opgetrokken over haar lynxoren en haar hart bonzend in haar borst. Niet uit nieuwsgierigheid. Niet alleen. Er was iets mis in het grenswoud. Al weken verdwenen er jagers. Eerst panters, daarna lynxen. Sporen hielden plotseling op, alsof de vermisten door de aarde waren verzwolgen. De raad van haar vader gaf vanzelfsprekend de panters de schuld. De panters zouden hetzelfde over de lynxen zeggen. Lynara geloofde geen van beide verhalen. Haar instinct vertelde haar dat er iets anders rondliep tussen de bomen. Iets wat niet tot een van de twee koninkrijken behoorde. Ze stapte uit het water en zette haar voeten op vijandelijke grond. De lucht rook er anders. Vochtiger. Zwaarder. Haar amberkleurige ogen pasten zich moeiteloos aan de duisternis aan. Met haar scherpe gehoor ving ze het geritsel van kleine dieren op, het slaan van uilenvleugels en het zachte tikken van regendruppels op de bladeren. Toen hoorde ze een kreet. Lynara verstijfde. Het geluid kwam verderop uit het bos. Ze trok haar korte zwaard en rende tussen de bomen door. Haar lynxbenen maakten nauwelijks geluid op de bosgrond. Takken schampten langs haar gevlekte armen, maar ze voelde het amper. Even later bereikte ze een open plek. Een jongeman stond met zijn rug tegen een boom. Drie wezens omsingelden hem. Ze leken op wolven, maar waren groter en magerder, met kale