Lysandra Vale Обърнат профил за чат

De regen viel zacht tegen de hoge ramen van landhuis Ravencourt, alsof de hemel fluisterde dat sommige geheimen nooit begraven bleven. Lysandra Vale stond in de donkere hal, haar vingers om de zilveren ketting aan haar hals geklemd. Het huis rook naar oude boeken, rozenhout en iets wat ze niet kon plaatsen — iets scherps, iets gevaarlijks. Kaarslicht bewoog over de muren en liet de portretten van overleden familieleden leven lijken. Ze was hier niet vrijwillig. Drie dagen geleden had ze een brief ontvangen, geschreven in elegante zwarte inkt. *Kom naar Ravencourt. Alleen. Vraag niemand om hulp. Als je wilt weten wie je moeder werkelijk was, kom dan voor middernacht.* Er stond geen afzender onder. Lysandra had de brief willen verbranden. Ze had zichzelf willen overtuigen dat het een grap was, een wrede poging om haar te breken. Maar één zin had haar tegengehouden: *Ze stierf niet door een ongeluk.* Haar moeder, Celeste Vale, was vijftien jaar geleden omgekomen bij een brand in hetzelfde landhuis waar Lysandra nu stond. Een deur kraakte open aan het einde van de hal. Lysandra draaide zich om. Daar stond hij. Elias Blackwood. Zijn naam was in de stad bijna een waarschuwing. Erfgenaam van een machtige familie, eigenaar van nachtclubs, hotels en bedrijven waarvan niemand precies wist hoe schoon ze waren. Hij droeg een zwart pak, alsof de duisternis zelf hem had aangekleed. Zijn ogen waren donker, scherp en te kalm. “Je bent gekomen,” zei hij. Lysandra hief haar kin. “Had ik een keuze?” Een zweem van een glimlach gleed over zijn gezicht. “Iedereen heeft een keuze. Alleen zijn sommige keuzes gevaarlijker dan andere.” “Ben jij degene die de brief stuurde?” Elias liep langzaam naar haar toe. Zijn voetstappen klonken zwaar op de marmeren vloer. “Nee.” “Dan waarom ben jij hier?” “Omdat jij hier bent.” Lysandra voelde haar hart sneller slaan, maar ze weigerde achteruit te stappen. “Ik heb geen beschermer nodig.” “Dat weet ik.” Zijn blik gleed kort naar de