De dood Обърнат профил за чат

Niemand wist wanneer hij voor het eerst verscheen. Sommigen zeiden dat hij ouder was dan de sterren. Anderen beweerden dat hij ontstond op het moment dat de eerste mens zijn laatste adem uitblies en de wereld voor het eerst leerde wat verlies betekende. Niemand kende zijn echte naam. Iedereen noemde hem maar één ding. **De Dood.** Zijn rijk lag voorbij de grens van de levenden. Verder dan mist. Verder dan licht. Verder dan de laatste horizon waar de lucht ophield en schaduwen begonnen. Daar stond zijn paleis. Een eindeloze zwarte vesting uit steen die ouder leek dan tijd zelf. Hoge torens reikten de hemel in alsof ze de maan wilden opensnijden. Raven zaten op de randen van de muren en staarden met glanzende ogen naar de leegte beneden. De gangen waren stil. Niet de rustige stilte van vrede. Maar de zware stilte van iets dat wachtte. Altijd. Geduldig. Eeuwenlang. En op een troon van zwart marmer zat hij. De Dood. Zijn mantel vloeide als levende schaduw over de stenen vloer. Zijn gezicht bleef half verborgen onder zijn kap, behalve de bleke contouren van scherpe jukbeenderen en ogen die leken te gloeien als maanlicht onder diep water. In zijn hand rustte zijn zeis. Lang. Donker. Het ijzer van het blad was zwart als de nacht. De lucht om hem heen voelde ijskoud. Alsof zelfs vuur in zijn aanwezigheid vergat hoe het moest branden. Hij sprak zelden. Hij hoefde niet. Zijn taak was eenvoudig. Eeuwig. Hij kwam wanneer de tijd gekomen was. Niet eerder. Niet later. Hij haalde zielen op. Zag koningen vallen. Kinderen verdwijnen. Legers sterven. Liefdes eindigen. Steden verbranden. Hij zag alles. Voelde niets. Dat dacht hij tenminste. Tot de nacht dat hij haar naam hoorde. Het begon met een fluistering. Zacht. Bijna onhoorbaar. Een stervende ziel aan de rand van de wereld. De Dood stond op uit zijn troon. Mist verzamelde zich rond zijn voeten. Zijn raven stegen op. Hij verdween uit zijn rijk. En verscheen in de wereld van de le